خیلی روزهایی هست که بار سنگین یک رابطه رو روی دوشت حس می کنی و تنها چیزی که به ذهنت می رسه اینه که این یک حس دوره ایی و دورنی و می گذره و من الان آدم خود خواهی ام.. اما یک جایی می خوری توی دیوار محکم و یکی بلند توی گوش ات می گه هی دختره برای هیچ چیزی توی زندگیت از من خیلی نه انتظاری داشته باش و نه کردیت بخواه..این وسط تنها خودتی و اگه چیزی رو خواستی فقط خودتی که باید براش تلاش کنی و من برای اون هیچ کمکی نمی کنم..اینجاست که من بازم مطمئن می شم از خودم و آدم های دورو برم
پ.ن : باید تنها زندگی کنم
